Snapszer

klasyczny snapszer – 2 lub 3 graczy, rozgrywający przeciwko pozostałym

Rozdanie i atut

Ta sama talia 24 kart. Rozgrywający (gracz za rozdającym) dostaje 4 karty i po ich obejrzeniu wybiera atut – dowolny kolor, nawet taki, którego nie ma (może przyjść z kolejnymi 4 kartami), potem każdy dostaje jeszcze 4 karty. Przy 2 graczach pozostałe 8 kart nie jest rozdawanych.
Mając 8 kart, rozgrywający wybiera: grę zwykłą, snapszera, durchmarsch – albo poddaje się (każdy przeciwnik schodzi o 6 punktów w dół).
Jeśli rozgrywający gra, przeciwnicy mogą dać kontrę, rozgrywający rekontrę, potem subkontrę. Każda podwaja.

Wychodzi rozgrywający. Trzeba dodać do koloru i przebić lewę; kto nie ma koloru, musi dać atut.
20 i 40 można meldować przy wyjściu (nie w durchmarschu). Meldunki – także rozgrywającego – liczą się dopiero wtedy, gdy dana strona ma lewę.
Gra zwykła: rozgrywający potrzebuje 66. „Dość” może powiedzieć tylko gracz, który wziął ostatnią lewę – także przeciwnik, jeśli jego strona ma 66. Kto ma 66, ale nie powie „dość”, przegrywa, jeśli druga strona weźmie potem lewę. Na końcu decyduje ostatnia lewa.
Snapszer: 66 i „dość”, zanim przeciwnicy wezmą lewę. Wzięcie wszystkich lew zawsze wygrywa, nawet bez 66. Durchmarsch: wszystkie lewy.
Wyłożenie kart: gdy z kart rozgrywającego jasno wynika, że wszystkie pozostałe lewy są jego.

Gra zwykła 2 punkty; jeśli przegrany ma mniej niż 33 – 4; bez lewy – 6 (bez lewy także 20/40 nie ratuje).
Cichy durchmarsch (wszystkie lewy bez zapowiedzi) 16 · snapszer 12 · durchmarsch 32. Kontry to podwajają.
Każdy zaczyna od 32 i schodzi w dół o wygrane punkty (przy 3 graczach obaj przeciwnicy, gdy wygrają). Kto dojdzie do 0, kończy partię.
Przy 2 graczach wygrywa ten, kto pierwszy dojdzie do 0, a drugi dostaje kreskę. Przy 3 pozostali grają dalej; kreskę dostaje ostatni.
Kto zbierze 3 kreski, odpada – stół zamyka się na tę sesję.